معناى محمود آمده است . حامِد ذات خود است ازلًا و ابداً و عبادش او را بر نعمت و غير نعمت ستايش مىكنند . عبد حميد آن عبدى است كه عقايد و اخلاق و اعمالش كلّا قابل ستايش باشد ، چنين عبدى محمّد صلى الله عليه و آله و ساير انبيا و ائمّه و اوليا و عباد صالح حقّند . 27 - الحفىّ اين حقيقت صفت كسى است كه اشيا را آن طور كه شايسته است مىشناسد و نوازش كننده و ارائه دهندهء نيكى و برّ و احسان است . آن وجود مقدّس كه ازلًا و ابداً چنين است حضرت ربّ العزّه است و بر عبد است كه اين امور را از جناب او درس گرفته و نسبت به خلق خداوند ، اعمال نمايد تا به اخلاق جناب حق آراسته شده باشد . 28 - الربّ اين نام مقدّس در قرآن مجيد و دعاها و روايات ، بسيار زياد آمده است و محقّقان از عرفا آن را اسم اعظم دانسته و كليد حلّ هر مشكلى قلمداد كرده‌اند . البتّه حقيقت و مصداق اين كلمه كه جان هستى و مالك الملك خلقت و تكيه گاه آفرينش است اسم اعظم مىباشد نه حرف « را » و « با » . ربّ در لغت به معناى مالك و مربّى است . وجود مقدّس حضرت محبوبْ مالك تمام هستى و مربّى جميع موجودات آفرينش است . عبد اگر توجّه به اين دو معنى كند از قيد بندگى ارباب باطل رها شده و سر به هيچ مكتبى جز مكتب اسلام كه مربّى و معلّم آن خداست فرود نمىآورد . مالك ذاتى و حقيقى عرصهء هستى و مربّى واقعى تمام موجودات ظاهرى و